|
prof. A. Chmielecki
Urodziłem się w roku, którego suma cyfr wynosi 23. Było to zatem albo w 1949 albo w 1958 roku - teoretycznie w grę wchodzi też 1967,
ale taki młody niestety nie jestem - a miało miejsce w małym miasteczku na krańcach ówczesnego województwa Poznańskiego,
która to okoliczność rychło okaże się znacząca.
Pierwszy raz zetknąłem się z filozofią gdy miałem sześć lat. Poszedłem wtedy do miejskiej biblioteki (czytać i pisać - po polsku i rosyjsku
- nauczyłem się rok wcześniej) gdzie zobaczyłem półkę z napisem TEORIA POZNANIA, co sobie zinterpretowałem jako "teoria Poznania" i bardzo
mnie zdziwiło, że nie ma teorii dotyczących innych miast. Gdy zapytałem o to bibliotekarkę wyjaśniła mi, że teoria poznania to dział
filozofii, zaś na pytanie co to takiego owa filozofia odpowiedziała, że jestem za mały aby to zrozumieć. (Od tamtej pory nieco urosłem
ale widocznie wciąż jestem za mały, bo wciąż jest w filozofii wiele spraw, których nie rozumiem).
W materię filozofii wprowadził mnie kilka lat później pewien starszy pan, który na co dzień się mną opiekował i bardzo ciekawie opowiadał
o kosmosie i religii (z punktu widzenia ateisty). Musiał być dobrym mentorem, bo w szkole średniej (XXVI LO w Łodzi) w której mieliśmy
przedmiot pt. Propedeutyka filozofii, nauczyciel tego przedmiotu (dyrektor liceum) dwa razy poprosił mnie, abym w jego zastępstwie poprowadził
lekcję. Od tamtej pory koledzy nazywali mnie w związku z tym Zośką (filo-zofia).
Z takim backgroundem chciałem oczywiście pójść studiować filozofię; niestety okazało się, że nie jest to możliwe, bo w tamtym czasie
filozofię można było studiować tylko jako drugi kierunek - po zdaniu kursowego egzaminu z filozofii na pierwszym. Wybrałem więc fizykę
(teoretyczną) na UŁ, a do idei studiowania filozofii wróciłem po ukończeniu fizyki (praca magisterska: Przejścia fazowe drugiego rodzaju
w cienkich warstwach magnetycznych). Stało się to na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie najpierw napisałem pracę magisterską o koncepcji
prawdy u Engelsa i Brzozowskiego (dla niewtajemniczonych: Brzozowski był m.in. autorem dużego eseju pt. Anty-Engels), a następnie obroniłem
doktorat Teoria wiedzy Stanisława Brzozowskiego, wydany w formie książkowej przez PWN (na marginesie: to jedna z niewielu moich publikacji z
nazwiskiem w tytule, bo jako filozofa interesują mnie problemy rzeczowe, a nie historia idei).
Po doktoracie przez kilka lat pracowałem w IFiS PAN, a następnie przez lat kilkanaście w ASP w Łodzi jako wykładowca filozofii.
Habilitowałem się w IFiS PAN na podstawie książki Między mózgiem i świadomością. Próba rozwiązania problemu psychofizycznego (2001).
W 2003 roku przeniosłem się na Uniwersytet Gdański, gdzie zaproponowano mi objęcie kierownictwa Zakładu Filozofii Współczesnej.
I tak to trwa do dziś.
|
